دل شکسته

امروز پس از مدتها که فکر میکردم هیچکس مثل من دوروبرش شلوغ نیست فهمیدم که دارم حسابی تنها میشم.دارم به شخصیتی تبدیل میشم که همه ازش میگرخند.شخصیتی که خودم دوسش دارم...

باز مبهوتیدم.نمیدونم خودی باشم که همه دوسش دارن یا شخصیتی که خودم میخوامش اما دیگران....!

دیگران را که باشند که حرفهایشان چه باشد!؟بگذار هرچه خواهند بگویند.زندگی حق من است.

آموخته ام که وقتی نا امید میشوم خداوند با تمام عظمتش ناراحت میشود و عاشقانه انتظار میکشد که به رحمت او باردیگر امیدوار شوم.آموخته ام که اگر به آنچه خواسته ام نرسیدم خدا برایم بهتر از آن را فراهم کرده است.اما آموختن بدون نتیجه گرفتن را چه سودیست؟؟؟